تالارهاي گفتمان انجمن بانیان جوان

نسخه کامل: دفتراشعارگوته ♣
شما در حال مشاهده نسخه تکمیل نشده می باشید. مشاهده نسخه کامل با قالب بندی مناسب.
ﯾﻮﻫﺎﻥ ﻭﻟﻔﮕﺎﻧﮓ ﻓﻮﻥ ﮔﻮﺗﻪ ‏(ﺑﻪ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ : Johann Wolfgang von Goethe ‏) ‏(ﺯﺍﺩﻩٔ ۲۸ ﺍﻭﺕ ۱۷۴۹ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﮑﻔﻮﺭﺕ – ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪٔ ۲۲ ﻣﺎﺭﺱ ۱۸۳۲ ﺩﺭ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ ‏)
ﺷﺎﻋﺮ، ﺍﺩﯾﺐ، ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ، ﻧﻘﺎﺵ، ﻣﺤﻘﻖ ، ﺍﻧﺴﺎﻥﺷﻨﺎﺱ، ﻓﯿﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺖﻣﺪﺍﺭ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﮐﻠﯿﺪﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﺟﻨﺒﺶ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ
ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺭﻣﺎﻧﺘﯿﺴﯿﺴﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽﺭﻭﺩ . ﻭﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻗﺮﻭﻥ ۱۸ ﻭ ۱۹ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪٔ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﮔﻮﺗﻪ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ، ﺷﮑﺴﭙﯿﺮ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ، ﻫﻮﻣﺮ ﯾﻮﻧﺎﻧﯽ، ﻭ ﺩﺍﻧﺘﻪ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ ﺭﮐﻦ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﭘﺪﺭ ﮔﻮﺗﻪ، ﯾﻮﻫﺎﻥ ﮐﺎﺳﭙﺎﺭ ﮔﻮﺗﻪ ‏(۱۷۱۰ -۱۷۸۲ ‏) ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪٔ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﮑﻔﻮﺭﺕ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﯼ
ﻣﻘﺪﺱ ﺭﻭﻡ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺩﺭ ﮔﻮﺗﻪ ﻧﯿﺰ ‏«ﮐﺎﺗﺮﯾﻨﺎ ﺍﻟﯿﺰﺍﺑﺖ ﮔﻮﺗﻪ ‏» ‏(ﺗِﮑﺴﺘﻮﺭ ﺳﺎﺑﻖ ‏) ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﻫﺎﯼ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﻓﺮﺍﻧﮑﻔﻮﺭﺗﯽ ﺑﻮﺩ.
ﯾﻮﻫﺎﻥ ﻭﻟﻔﮕﺎﻧﮓ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﺼﻮﺻﯽﺍﺵ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺭﺍ، ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﻻﺗﯿﻦ، ﯾﻮﻧﺎﻧﯽ، ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ، ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻭ ﻋﺒﺮﯼ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺍﻭ ﺑﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۷۶۵ -۱۷۶۸ ﺩﺭ ﻻﯾﭙﺰﯾﮓ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺣﻘﻮﻕ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻦ ﻓﻮﺭﺷﺘﮕﻮﺕ ﮔﻠﺮﺕ ﻋﻼﻗﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﺎﻝ
۱۷۶۸، ﮔﻮﺗﻪ ﺑﻪ ﺯﺍﺩﮔﺎﻫﺶ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻣﺪﺗﯽ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺩﺍﺭﻣﺸﺘﺎﺕ ﺑﻮﺩ .
ﮔﻮﺗﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﺳﺎﻝ ۱۷۷۵ ﺑﻪ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥﺟﺎ ﺑﯿﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ۱۷۷۶- ۱۷۸۶ ‏(ﺣﺪﻭﺩ ۱۰ ﺳﺎﻝ‏) ﻭﺯﯾﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺷﺪ. ﺳﭙﺲ ﺍﻭ ﺗﺎ ﺳﺎﻝ ۱۷۸۸ ﺑﻪ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻫﻨﺮ ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪﺳﺎﺯﯼ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﯿﮑﻞ ﺁﻧﮋ ﻭ
ﺭﺍﻓﺎﺋﻞ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺮﺩ .
ﺳﺎﻝ ۱۷۸۸، ﮔﻮﺗﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﺑﺎﻗﯽ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥﺟﺎ ﮔﺬﺭﺍﻧﯿﺪ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥﺟﺎ ﺑﺎ ﺟﻨﮓﻫﺎﯼ ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻧﯽ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭ ﺷﺪ. ﮔﻮﺗﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ ﺑﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺯﺑﺎﻥﻫﺎﯼ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﻋﺮﺑﯽ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺷﯿﻔﺘﻪٔ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﺪ.
ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺴﺮ ﮔﻮﺗﻪ ‏«ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﺎﻥ ‏» ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۸۱۶ ، ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺭﯾﻮﯼ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻭﺍﯾﻤﺎﺭ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ ﺑﻪ
ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺷﺪ. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪٔ ﺷﺎﻋﺮ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ، ﻧﻮﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ‏( ﺁﻟﻤﺎﻧﯽ : Mehr Licht ‏) ﺑﻮﺩ.[attachment=566]
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺧُﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺎﺭﻫﺎﯼ ﺳﺴﺖ ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﮔِﺮﺩ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺗﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ ﻭﺍﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻥ ﺟﺎﯼ ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺿﺮﺑﺖ ﺟﺎﺩﻭﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺭﻫﺎﯼ ﺳﺴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺴﻠﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ ﻓﻐﺎﻥ ﺑﺮﻣﯽ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺧﯽ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺳﺘﻢ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻦ ِ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﯼ
ﺭﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﯿﺎﻻﯾﯿﻢ
ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺑﮑﺸﯿﻢ
ﯾﮏ ﺁﻥ ﻟﻐﺰﺵ ﻭ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺪﻭﻩ...
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟﺬﺑﻪ ﻭ ﺟﺎﺩﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺗﻢ ﮐﺪﻩ
ﺑﺎ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻏﻮﺍ ﻭ ﻓﺮﯾﺐ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ .
ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﻭﺍﻻ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﺳﯿﺮ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﻓﺮﯾﺒﻨﺪﮔﯽ ﺧﯿﺎﻻﺕ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﯼ ﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺧﺮﺩ!
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﯾﺎﻫﺎ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﻪ ﻫﯿﺎﺕ ﻓﺮﯾﺐ ﮐﺎﺭ ﺷﻬﺮﺕ ﺑﻪ ﻫﯿﺎﺕ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﯽ
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﻠﮏ ﺍﺵ
ﻣﺜﺎﻝ ﺗﻤﻠﮏ ﺑﺮ ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﺧﺪﻡ ﻭ ﺣﺸﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﯾﺒﺪﻣﺎﻥ .
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﺶ
ﺑﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﯽ ﭘﺮﻭﺍﯾﺎﻧﻪ ﺗﻬﯿﯿﺞ ﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ
ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺒﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺸﺎﻃﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺁﺳﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ.
ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﺮﺁﻥ ﻣﺮﺣﻤﺖ ﺑﺎﻻﯼ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﯾﮑﺪﻝ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﻧﯿﺰ ﺭﺍﻩ ﮐﻮﯼ ﯾﺎﺭ ﺭﺍ ﮔﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺵ ﻟﯿﻠﯽ ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﻦ ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻫﻢ
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﻪ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﭼﺸﻤﮏ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻧﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻪ ﺁﻟﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺰ ﺭﻧﮓ ﺳﭙﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﯾﺪ
ﺍﯼ ﭘﯿﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﻋﻤﺮ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﻣﺸﻮ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻧﯿﺰ ﻣﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﭙﯿﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺯﺍﯾﻨﺪﻩ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻟﺖ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻟﺪﺍﺭ ﻣﻦ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﯽ ﺩﺭﯾﻎ ﺑﻠﺦ ﻭ ﺑﺨﺎﺭﺍ ﻭ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺧﺎﻝ ﻫﻨﺪﻭﯾﺖ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﺸﯿﺪ
ﺍﻣﺎ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭ ﺑﭙﺮﺱ
ﺑﺪﯾﻦ ﺑﺨﺸﺶ ﺭﺍﺿﯽ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ
ﺯﯾﺮﺍ ﺍﻣﭙﺮﺍﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺴﯽ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮﺳﺖ
ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﯾﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ!
ﺁﺭﯼ
ﺍﯼ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ !
ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺨﺸﺶ ﻫﺎ ﺭﺿﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﺩﺍﺩ
ﺯﯾﺮﺍ ﺗﺎﺝ ﺑﺨﺸﯽ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﮔﺪﺍﯾﺎﻥ ﮐﻮﯼ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﮐﺎﻏﺬ ﺍﺑﺮﯾﺸﻤﯿﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻣﻮﺯﻭﻥ ﻧﻤﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﺯﺭﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﻡ
ﺯﯾﺮﺍ
ﺩﯾﺮﮔﺎﻫﯽ ﺍﺳﺖ ﻧﻐﻤﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﻧﺴﻮﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﺎﮎ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻢ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺩ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺩ ﺧﻂ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺨﻨﻢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻮﯼ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑُﺮﺩ
ﺭﻭﺯﯼ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﺎ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﻧﻬﺪ
ﺳﺮﺍﭘﺎ ﺑﻠﺮﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﮕﻮﯾﺪ
ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻧﺎﻟﻪ ﺳﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪﻩ
ﯾﺎ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺶ ﺑﻮﯼ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﻣﯿﺨﯿﺰﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﺘﺶ ﭘﯿﺎﻡ ﻭﻓﺎ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ
ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮ ﻧﺮﻡ ﺁﺭﻣﯿﺪﻩ ﺍﯼ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﺨﻦ ﺁﺗﺸﯿﻨﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺴﯿﻢ ﺻﺒﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯼ
ﺳﺮﺍﭘﺎ ﻣﺮﺗﻌﺶ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮔﻔﺖ :
ﯾﺎﺭﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﭘﯿﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺗﻮ ﻫﻢ ﺍﯼ ﺑﺎﺩ ﺻﺒﺎ
ﭘﯿﺎﻡ ﻣﻬﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺷﺐ
ﺑﻠﺒﻞ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺑﻪ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﯿﺪ
ﺧﺪﺍ ﻧﻐﻤﻪ ﺑﻠﺒﻞ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻗﻔﺴﯽ ﺯﺭﯾﻨﺶ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺭﻭﺡ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ
ﻣﺮﻍ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﯽ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻩ ﻧﻮﺍﯼ ﺩﻟﭙﺬﯾﺮﺵ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻣﯿﺪﻫﺪ.
یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

پروانه امشب پر مزن اندر حریم یار من
ترسم صدای پرپرت از خواب بیدارش کند

پیراهنی از برگ گل بهر نگارم دوختم
بس که لطیف است آن بدن ترسم که آزارش کند

ای آفتاب آهسته نِه پا درحریم یار من
ترسم صدای پای تو ؛ خواب است و بیدارش کند


طراحی فروشگاه اینترنتی
لینک مرجع