تالارهاي گفتمان انجمن بانیان جوان

نسخه کامل: دفتراشعاراحمدشاملو♣
شما در حال مشاهده نسخه تکمیل نشده می باشید. مشاهده نسخه کامل با قالب بندی مناسب.
صفحه ها: 1 2
ﺍﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ ‏(ﺯﺍﺩﮤ ۲۱ ﺁﺫﺭ، ۱۳۰۴ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ؛ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ۱۳۴ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺻﻔﯽﻋﻠﯿﺸﺎﻩ - ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ۲ ﻣﺮﺩﺍﺩ ۱۳۷۹؛ ﺩﺭ ﻓﺮﺩﯾﺲ ﮐﺮﺝ ‏)
ﺷﺎﻋﺮ، ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ، ﻓﺮﻫﻨﮓﻧﻮﯾﺲ، ﺍﺩﯾﺐ، ﻣﺘﺮﺟﻢ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﮐﺎﻧﻮﻥ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺰﺍﺩﻩ
ﻃﺎﻫﺮ ﮐﺮﺝ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﺖ. ﺗﺨﻠﺺ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﺍﻟﻒ . ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩﯼﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﻭ ﺿﺪ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ ، ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺎﻋﺮ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺷﻬﺮﺕ ﺍﺻﻠﯽ ﺷﺎﻣﻠﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺍﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻧﻮ ﻭ
ﺑﺮﺧﯽ ﻗﺎﻟﺐﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ ﻧﻈﯿﺮ ﻗﺼﯿﺪﻩ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺗﺮﺍﻧﻪﻫﺎﯼ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪﺍﺳﺖ . ﺷﺎﻣﻠﻮ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ، ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻧﻮ ‏(ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻌﺮ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﺷﺪ ‏) ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩ، ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺷﻌﺮ ‏« ﺗﺎ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﺳﺮﺥ ﯾﮏ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ‏» ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۲۹ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ‏«ﺷﻌﺮ ﺳﻔﯿﺪ ﻏﻔﺮﺍﻥ‏» ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ ﻭﺯﻥ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﭘﯿﺸﺮﻭ ﺳﺒﮏ ﻧﻮﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﮔﺴﺘﺮﺵ
ﺩﺍﺩ. ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﺒﮏ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺳﭙﯿﺪ ﯾﺎ ﺷﻌﺮ ﻣﻨﺜﻮﺭ ﯾﺎ ﺷﻌﺮ ﺷﺎﻣﻠﻮﯾﯽ ﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﻨﯽ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﺍﺩﺑﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﻨﺜﻮﺭ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ.[attachment=572]
وﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺗﯿﺮﮎ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ ...
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ ...
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮ ﺩﺭ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﺪ ﺷﺒﺎﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﭼﺮﺍﻍ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺴﺘﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻬﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ ...
ﺁﻩ ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺳﺮﻭﺩﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﭼﮏ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮔﻠﻮﮔﺎﻩ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ
ﻫﯿﭻ ﮐﺠﺎ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﻓﺮﻭ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺑﺮﺟﺎﯼ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺳﺎﻟﯿﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ
ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﯽ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﯾﺮﺍﻧﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻏﯿﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ..
به ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺷﮏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺎﻝ
ﺧﻤﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ...
روزى ﻣﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺒﻮﺗﺮﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ
ﺩﺳﺖ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ
ﺣﺘﯽ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﻢ
گر ﺑﺪﻳﻦ ﺳﺎﻥ ﺯﻳﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺴﺖ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﯽ ﺷﺮﻣﻢ ﺍﮔﺮ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﻋﻤﺮﻡ ﺭﺍ، ﺑﻪ ﺭﺳﻮﺍﺋﯽ ﻧﻴﺎﻭﻳﺰﻡ
ﺑﺮ ﺑﻠﻨﺪِ ﮐﺎﺝِ ﺧﺸﮏِ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ
ﮔﺮ ﺑﺪﻳﻦ ﺳﺎﻥ ﺯﻳﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮎ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﻧﺎﭘﺎﮐﻢ ﺍﮔﺮ ﻧﻨﺸﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ،
ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﯼ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ ﺑﺮ ﺗﺮﺍﺯ ﺑﯽ ﺑﻘﺎﯼ ﺧﺎﮎ
ﮐﻮﻩ ﺑﺎ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺩﺭﺩ
ﺩﺭ ﻣﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ، ﺳﺘﻤﮕﺮﯼ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﺯﻧﺠﯿﺮﺵ ﺧﻮ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻡ..
اى ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﯽ ﺩﺭﯾﻎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﺩﯾﻬﺎﯾﺸﺎﻥ
ﺣﺘﯽ
ﺑﺎ ﻧﺎﻥ ﺧﺸﮑﺸﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﺭﺩﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼِ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﯿﺎﻭﺭﻧﺪ
اى ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ
ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺸﺎﻧﻢ
ﺍﯾﻦ ﺧﻠﻖ ﺑﯿﺸﻤﺎﺭ ﺭﺍ،
ﮔﺮﺩ ﺣﺒﺎﺏ ﺧﺎﮎ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﻢ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﺷﺎﻥ ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﮐﻨﻨﺪ
براى ﺯﯾﺴﺘﻦ ﺩﻭ ﻗﻠﺐ ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻗﻠﺒﯽ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻗﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ
صفحه ها: 1 2
لینک مرجع