تالارهاي گفتمان انجمن بانیان جوان

نسخه کامل: امروز با حافظ
شما در حال مشاهده نسخه تکمیل نشده می باشید. مشاهده نسخه کامل با قالب بندی مناسب.
خم زلف تو دام کفر و دینست
زکارستان او یک شمه اینست
جمالت معجز حسنست لیکن
حدیث غمزه ات سحر مبینست
ز چشم شوخ تو جان کی توان برد
که دایم با کمان اندر کمینست
برآن چشم سیه صدآفرین باد
که در عاشق کشی سحر آفرینست
عجب علمیست ‌،علم هیات عشق
که چرخ هشتمش،هفتم زمین است
تو پنداری که بدگو رفت وجان برد
حسابش با کرام الکاتبینست
مشو حافظ زکید زلفش ایمن
که دل برد و کنون در بند دینست
ﺍﻻ ﺍﯼ ﺁﻫﻮﯼ ﻭﺣﺸﯽ کجايى؟
ﻣـﺮﺍ ﺑﺎ ﺗـُﺴﺖ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺁﺷـﻨﺎيى
ﺩﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺩﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﻭ بى کس
ﺩﺩ ﻭ ﺩﺍﻣﺖ ﮐﻤﯿﻦ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺲ
ﺑـﯿﺎ ﺗﺎ ﺣـﺎﻝ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ
ﻣـﺮﺍﺩ ﻫـﻢ ﺑﺠﻮﯾﯿﻢ ﺍَﺭ ﺗﻮﺍﻧﯿﻢ
ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺷﺖ ﻣﺸﻮﺵ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻫﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﺮﻡ ﻭ ﺧـَﻮﺵ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﺍﯼ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ
ﺭﻓﯿﻖ ﺑﯿﮑﺴﺎﻥ ﯾﺎﺭ ﻏﺮﯾﺒﺎﻥ
ﻣﮕﺮ ﺧﻀﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﭘﯽ ﺩﺭﺁﯾﺪ
ﺯ ﯾـُﻤﻦ ﻫﻤﺘﺶ ﮐﺎﺭﯼ ﮔﺸﺎﯾﺪ
ﭼﻮﺁﻥ ﺳﺮﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﯽ
ﺯ ﺷﺎﺥ ﺳﺮﻭ ﻣﯽﮐﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺎﻧﯽ
ﻟﺐ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪﺍﯼ ﻭ ﻃﺮﻑِ جويى
ﻧﻢ ﺍﺷﮑﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮيى
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﮔﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭﺍﻥ
ﭼﻮ ﻧﺎﻻﻥ ﺁﯾﺪﺕ ﺁﺏ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﯿﺶ
ﻣﺪﺩ ﺑﺨﺸﺶ ﺯ ﺁﺏ ﺩﯾﺪﮤ ﺧﻮﯾﺶ
ﻧﮑﺮﺩ ﺁﻥ ﻫﻤﺪﻡ ﺩﯾﺮﯾﻦ ﻣﺪﺍﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﮕﺮ ﺧﻀﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ‌ﭘﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺩﻝ ﻃﻠﺐ ﺟﺎﻡ ﺟﻢ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻥ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﺯ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺗﻤﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮔﻮﻫﺮﯼ ﮐﺰ ﺻﺪﻑ کان ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ
ﻃﻠﺐ ﺍﺯ ﮔﻤﺸﺪﮔﺎﻥ ﻟﺐ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮ ﭘﯿﺮ ﻣﻐﺎﻥ ﺑﺮﺩﻡ ﺩﻭﺵ
ﮐﻮ ﺑﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻧﻈﺮ ﺣﻞ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﯽﮐﺮﺩ
ﺩﯾﺪﻣﺶ ﺧﺮﻡ ﻭ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻗﺪﺡ ﺑﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺍﻧﺪﺭ ﺁﻥ ﺁﯾﻨﻪ ﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮔﻔﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﯽ ﺩﺍﺩ ﺣﮑﯿﻢ
ﮔﻔﺖ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻨﺒﺪ ﻣﯿﻨﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﺑﯽ ﺩﻟﯽ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻤﯽﺩﯾﺪﺵ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺧﺪﺍياﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺁﻥ ﯾﺎﺭ ﮐﺰ ﺍﻭ ﮔﺸﺖ ﺳﺮ ﺩﺍﺭ ﺑﻠﻨﺪ
ﺟﺮﻣﺶ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻫﻮﯾﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻓﯿﺾ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﺍﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺩ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ
ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﺴﯿﺤﺎ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺯﻟﻒ ﺑﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﯽ ﭼﯿﺴﺖ
ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻓﻆ ﮔﻠﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺷﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان

که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما

بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد

عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکم است

خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت

بفرما لعل نوشین را که زودش باقرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ

نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺮ ﻭﺍﻋﻆ ﺷﻬﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﯾﺎ ﻭﺭﺯﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻮﺱ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺭﻧﺪﯼ ﺁﻣﻮﺯ ﻭ ﮐﺮﻡ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻫﻨﺮ ﺍﺳﺖ
ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻨﻮﺷﺪ ﻣﯽ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﮔﻮﻫﺮ ﭘﺎﮎ ﺑﺒﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﯿﺾ
ﻭﺭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﺳﻨﮓ ﻭ ﮔﻠﯽ ﻟﺆﻟﺆ ﻭ ﻣﺮﺟﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺍﺳﻢ ﺍﻋﻈﻢ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﯼ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻠﺒﯿﺲ ﻭ ﺣﯿﻞ ﺩﯾﻮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﻣﯽﻭﺭﺯﻡ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﻦ ﺷﺮﯾﻒ
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﺮﻫﺎﯼ ﺩﮔﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﺣﺮﻣﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺩﻭﺵ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺪﻫﻢ ﮐﺎﻡ ﺩﻟﺖ
ﺳﺒﺒﯽ ﺳﺎﺯ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﮐﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺣﺴﻦ ﺧﻠﻘﯽ ﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﯽﻃﻠﺒﻢ ﺧﻮﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺩﮔﺮ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
ﺫﺭﻩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﻫﻤﺖ ﻋﺎﻟﯽ ﺣﺎﻓﻆ
ﻃﺎﻟﺐ ﭼﺸﻤﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻧﺸﻮﺩ
هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب ...

باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور
الایاایهاالساقی ادرکاساوناولها//که عشق اسان نموداول ولی افتادمشکلها
به بوی نافه ای کاخرصبازان طره بگشاید//زتاب جعدمشکینش چه خون افتاددردلها
مرادرمنزل جانان چه جای عیش چون هردم//جرس فریادمیداردکه بربندیدمحملها
به می سجاده رنگین کن گرت پیرمغان گوید//که سالک بی خبرنبودزراه ورسم منزلها
شب تاریک وبیم موج وگردابی چنین هایل//کجادانندحال ماسبکباران ساحلها
همه کارم زخودکامی به بدنامی کشیداخر//نهان کی ماندان رازی کزاوسازندمحفلها
حضوری گرهمی خواهی ازاوغایب مشوحافظ//متی ماتلق من تهوی دع الدنیاواهملها
صلاح کار کجا و من خراب کجا

ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا

دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس

کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را

سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
لینک مرجع