تالارهاي گفتمان انجمن بانیان جوان

نسخه کامل: ترس، اعتماد به نفس، مشارکت، 13 تا 19 ساله ها
شما در حال مشاهده نسخه تکمیل نشده می باشید. مشاهده نسخه کامل با قالب بندی مناسب.
برای اوّلین بار با افرادی آشنا شده‌ام که وقتی از ترس‌ها و خلأهایم حرف می‌زنم، کاملاً منظور مرا درک می‌کنند و به‌آنها نمی‌خندند. این افراد تحت هیچ شرایطی مرا نصیحت یا مسخره نمی‌کنند. چون خودشان شرایطی مشابه‌ی شرایط من داشته‌اند. امروز آرامشم را پس از باز کردن سفره دل و مشارکت کردن درباره‌ی ترس‌ها و آینده‌ی مبهم صحبت کرده‌ام. امروز با شناخت اصول خودیاری متوجه شده‌ام اکثر این ترس‌ها واقعیت ندارند و تنها در ذهن بیمار من بزرگتر از اندازه‌ی طبیعی خودشان رُشد کرده و جلوه می‌کنند. وقتی از این ترس‌ها صحبت کردم انگار از طریق دهانم خارج شده و ناپدید شدند. گاهی این ترس‌ها در روابط عاطفی و اجتماعی و اقتصادی‌ و ابراز احساساتم مشکلاتی بزرگتر از حد را نشان داده و استرس آن را بروز می‌دهند. بیماری وابستگی ارتباط مستقیم با ترس‌های دوران کودکیم دارند و متوجه شده‌ام که نه اینکه ترس‌هایم از بین نرفته بودند، بلکه با بزرگتر شدنم آنها هم بزرگتر شده‌اند و تأثیرشان آنقدر روی من عمیق و بزرگ بود که دوست نداشتم، به خاطر دیدن خواب‌های ترسناک بخوابم و یا با کسی و چیزی در ارتباط باشم، که واقعیت‌ها را به یادم بیاورند.
جایی که ترس هست، خدا فراموش می‌شود.
چرا من به جلسات الاتین نیاز دارم.بیشتر اوقات از اینکه به شما بگویند چقدر نوشیدن و مشاجرات والدین من برایم دردسر ساز و ناراحت کننده بوده است،اما مشارکت در الاتین به من کمک کرد تا درک کنم که والدین من نفرت انگیز نیستند ،بلکه بیماری الکلیسم موجب مشکلات من شده است نه والدینم.من با مشارکت در الاتین دوستان زیادی پیدا کردم ،اینجا میتوانم بدون ترس از مسخره شدن احساساتم را ابراز میکنم .الاتین به من عشقی را داد که امید را احساس کردم.
سپاس مژگان عزیزم .flower
لینک مرجع