قدم پنجم

ماچکونگی دقیق خطاهایمان را به خود – یک شخص دیگر و خداوند اقرار کردیم.

رسالت همه قدمها برداشتن موانع بین ما و خداوند است. اقرار خطاهایمان نزد خداوند باعث نزدیکی بیشتر بین ما و او شده و این شروع فرآیند رفع نواقص ما میباشد.

(طبیب درد مسیحا دم است و شفق لیک – چو درد در تو نبیند چرا دوا بکند؟)

اقراری که در این قدم انجام می دهیم باعث رشد روحانی ما می گردد. همانطور که اقرارهای دیگری که کردیم از قبیل اقرار به عجز – اقرار به نداشتن سلامت عقل – اقرار به بیماری – اقرار به نیاز به کمک٫ هر کدام باعث توانائی در رشد ما گردید.

در این قدم نباید از قضاوت راهنمایمان راجع به خود واهمه ای داشته باشیم.

(قضاوت راجع به نقص هایمان یا راجع به خصلتهای بد و خوشایندمان.)

همچنین ترس از زنده شدن خاطرات قدیمی و بروز احساسات ناخوشایند در ما نباید مانع از اقرار ما شود.

انجام قدم پنجم٫روابط ما را با راهنمایمان و دیگر اعضاء گروه قویتر می کند و چون متوجه می شویم که مسائل ما شخصی نیست آنگاه دیگر فقط از خودمان و مشکلاتمان صحبت نمی کنیم و بیشتر به دیگران و مسائل آنها می پردازیم و به آنها اهمیت می دهیم.

انجام اقرار در این قدم نیاز به شهامت و حس اعتماد به فرآیند بهبودی دارد و با وجود این دو بهتر می توانیم با ترسهایمان روبرو شده و اقرار خود را راحت تر انجام دهیم.

برای بدست آوردن این شهامت و اعتماد از خداوند طلب کمک کرده و خواهان قوت قلب از اعضاءدیگر گروهمان می شویم.(از آنها تجربه می گیریم.) بکار گیری منابع روحانی که در قدمهای قبلی بدست آورده ایم در این راستا بسیار موثر است.(مثلا سلامت عقل و سپردن به خداوند و...)

باید مطمئن باشیم اقرار ما نزد خداوند صورت می گیرد. میتوانیم در زمان انجام این قدم از خداوند برای حضور در میان ما دعوت کنیم و یا همانطور که این اقرار را نزد راهنمایمان می کنیم ٫بصورت جداگانه اقراری نیز در پیشگاه خداوند انجام دهیم. یا هر شیوه ای شخصی و منحصر بفردی برای انجام این اقرار در نزد خداوند قطعا موثر خواهد بود.

اینکه چرا باید ترازنامه و چگونگی دقیق خطاهایمان را به خودمان نیز اقرار کنیم شاید به این دلیل باشد که گوش نمودن دیگران به ما راجع به خطاها و مشکلاتمان چندان موثر نخواهد بود همانطور که وقتی راجع به مشکل مصرف مواد به ما مسائلی را تذکر می دادند هیچگونه تاثیری در ما نداشت ولی وقتی این مسئله را در وجود خودمان پذیرفتیم و اقرار کردیم٫دارای قدرت فاصله گرفتن از آن شدیم.

تا زمانی که نزد خودمان اقراری نسبت به چگونگی دقیق خطاهایمان نداشته باشیم احتمال اینکه تمایل و توان انتخاب راه دیگری برای زندگی را پیدا کنیم بسیار کم است.

اینکه خطاهایمان باید در نزد شخص دیگری اقرار شود به این دلیل است که آن شخص بتواند فرق بین مسئولیت من با مسئولیت دیگران را تشخیص داده و ما را از اشتباه درآورد و کمک کند تا نقش خودمان را در رویدادهای زندگی ببینیم و یا از کوچک نمایی و بزرگ نمایی نقش خود و دیگران اقرار کنیم.

در این قدم می توانیم اقرار خود را نزد شخص دیگری بجز راهنمایمان انجام دهیم ولی ترجیحا بهتر است که ترازنامه خود را برای راهنمایمان خوانده تا در مراحل بعدی کار کردن قدمها بتوانیم کمک موثرتری از وی دریافت کنیم.

به هر حال شخصی که در نزد وی اقرار می کنیم بایستی با ماهیت بیماری ما آشنا بوده و شناختی نسبی راجع به ما داشته باشد و بهتر از همه اینکه بتواند مسئولیت و نقش ما را در انجام خطاهایمان روشن سازد.

وقتی در حین خواندن ترازنامه خود٫راهنمایمان نیز بخشی از ترازنامه اش را با ما مشارکت می کند و باعث جلب اعتماد و قوت قلب بیشتری در ما می گردد و آنگاه ارزش درمانی کمک یک معتاد به معتاد دیگر روشن میشود و صمیمیتی فوق العاده را بین خود و راهنمایمان احساس می کنیم.

راهنما باید بتواند عکس العمل مناسبی در حین خواندن چگونگی دقیق خطاهایمان از خود بروز دهد و ضمن حفظ اسرار٫از ما حمایت کرده و قضاوت نکند. بطور کلی شخصی غمخوار – درستکار و با بصیرت باشد.

بعضی وقتها از اینکه راهنما به روی مسئولیتهای ما و یا نواقصی که باعث بروز خطایی گردید انگشت می گذارد و عصبی شد بصورت آنی تصمیم به قطع ارتباط با او می گیریم٫چون همیشه روابطی:مودبانه –دورادور و بدون هیچ عمق واقعی را ترجیح می دادیم٫تا کسی سر از شخصیت بیمار ما در نیاورد.

ما حقیقت را در مورد خودمان و اینکه واقعا چه کسی هستیم٫اقرار می کنیم و صادقانه منتظر می مانیم تا عکس العمل راهنمایمان را ببینیم. عکس العمل بدور از قضاوت بلکه در راستای فرآیند بهبودی و کشف ماهیت خطاهایمان.

چگونگی دقیق خطاهایمان

قدم پنجم فقط خواندن ترازنامه قدم چهارم نمی باشد. بلکه تمرکز بروی خصلتها و الگوهای رفتاری است که باعث بروز خطاهای ما گردیده و البته از بیماری اعتیاد ما سر چشمه گرفته است.

بعضی از مواقع تکرار تعریف یک موقعیت یا شرایط مشابه باعث کشف چگونگی دقیق خطاهایمان می گردد. مثلا اینکه چرا همیشه دوستانم را از دست می دهم. (احتمال وجود الگوی رفتاری سوءاستفاده) یا اینکه چرا داشتن صداقت برایم مشکل و یا غیر ممکن است.(احتمال وجود الگوی رفتاری ترس) و غیره.....

اصول روحانی این قدم

اعتماد – شهامت – صداقت با خود وتعهد – اصول روحانی نهفته در این قدم بوده و بدون آنها انجام این قدم یا امکان پذیر نبوده و یا بسیار سخت می باشد.



اعتماد به راهنمایمان که البته طی تجارب قبلی خود با او٫منابع کافی جهت اطمینان به وی را در اختیار داریم.همچنین اعتماد به فرآیند بهبودی برنامه ١٢قدمی در اثر تجربه قدمهای قبلی امکان پذیر است.

با یادآوری تسلیم های مکررمان در مقابل ترسها و اینکه هیچگاه پیامد مثبتی برای ما نداشت٫انگیزه کافی برای پیدا کردن شهامت جهت خواندن ترازنامه خود پیدا کرده و با بهره گیری از آن٫این قدم را آغاز می کنیم.

تمرین اصل روحانی صداقت با خود٫جهت اقرار به چگونگی دقیق خطاهایمان نزد خودمان بسیار ضروری است.ما نباید از عکس العملهای خودمان راجع به خود بترسیم.(مثلا احساس گناه یا شرم و خجالت و یا حتی افسوس و احساس تنفر از خود را تجربه کنم.) همانطور که نباید از عکس العمل دیگران واهمه داشته باشیم.

(ممکن است به کسانی که واقعا دوستشان داشته ایم به واسطه اعتیاد صدمه زده ایم دچار فوران احساسات شویم – غم زده – پشیمان و نادم ویا حتی بخواهیم که گریه کنیم – باید اجازه بروز این احساسات را بدهیم ولی در مجموع بدانیم که همه اینها ناشی از بیماری اعتیاد ما بود. در هر حال در ضمن تجربه چنین احساساتی است که متوجه ظهور حس جدیدی نیز در خود می گردیم:حس امید به بهبودی و تغییر در زندگی )اصل روحانی تعهد در انجام این قدم و متعهد بودن به مسئولیتمان راجع به بهبودی٫ما را در انجام اقرار قدم پنجم راسخ تر می کند.

قدم پنجم باعث افزایش حس خویشتن پذیری در ما می شود. ما به کمک راهنمایمان و خداوند تشخیص می دهیم چگونه انسانی هستیم و خود را بی هیچ بهانه ای می پذیریم و متوجه می شویم کمبود ما در بعضی از زمینه ها به معنی بی ارزشی ما نیست. ما آفریدگان خداوند مهربان بوده و دارای قدری خصوصیات خوب و قدری خصوصیات نه چندان خوب هستیم.

ما هم قادریم کارهای بسیار خوب انجام دهیم و هم قادریم که خسارات بزرگ ببار بیاوریم.البته این بسته به نوع انتخاب ما دارد.

تجربه های بد و ناخوشایند و منفی زندگی ما می تواند در زندگی جدیدمان به ارتقاء جنبه های خوب شخصیتی مان کمک کند.

این قدم به خویشتن پذیری ما کمک بی نظیری می کند. پذیرش خودمان با تمام ویژه گیهای مثبت و منفی و تعهد به ارتقاء و تقویت وجوه مثبت وجودی و تضعیف جنبه های بد و منفی.

اگر به این نقطه نظر معتقد باشیم که هیچگونه مجالی و توانی برای رشد نداریم٫ این نه خویشتن پذیری بلکه انکار است.(انکار٫ ظرفیتی که خداوند از طریق برنامه برای رشد ما در نظر گرفته است و انکار لطف و محبت خداوند)

توسط اقرار به مسائلی که قبلا انرژی زیادی را صرف مخفی و یا انکار کردنشان می کردیم و حتی صرف سرکوبشان٫از زیر فشار طاقت فرسای آنها نجات پیدا می کنیم.

این یک حقیقت است که [نواقص ما وقتی در زیر نور قرار بگیرد و آشکار شوند از بین خواهند رفت.] قـدم پـنجم تـاباندن نور به این نواقص است که با آشکار شدن نواقصمان از آنها فاصله گرفته احساس رهایی و آزادی خواهیم کرد.

تمامی روابط ما با خودمان – راهنمایمان – خداوند بدانگونه که او را درک می کنیم – اطرافیان و دنیای پیرامونمان در اثر کار کردن این قدم تغییر خواهد کرد و احساس آسایشی را در این روابط در خواهیم یافت.

همراه با این احساس آسایش٫خستگی ما از نواقص شخصیتی مان نیز احتمالا به اوج خود رسیده است. پس این بدان معنی است که کاملا آماده رها کردن این نواقص هستیم. چیزی که دقیقا برای شروع قدم شش نیازمند آن هستیم

سلام من محمودم یک معتاد قدم 4و5 مثل دوبال میمونه که برای پرواز لازم داریم گاهی برای ساختن باید خراب کردوازنودرست بسازیم بعداز کارکرد این قدم یه آرامشی نصیبت میشه که خیلی سبکت میکنه

با تشکر از دوست عزیزم آقا احسان

کامل توضیح داده بودند.و به بنده خیلی کمک شد

من تا زمانیکه خطاهای وجود خویش را ببینم و آنها انکار نکنم و اقرار کنم که چنین خطاهایی را انجام داده ام و یا چه ترسها و رنجشهایی از خودم و دیگران دارم میتوانم سبکتر در مسیر بهبودی قدم بردارم.

با انکار رنجشها و احساسات و ترسها و روابطی که در قدم 4 با آنها آشنا شدم نه تنها کمکی به خودم نکرده ام بلکه این احساسات بیدار شده باعث ناامیدی و بیشتر شدن ترسها و رنجشهای من میشود.بعد از آشنا شدن با قدم 4 من نیاز دارم تا این چیزهایی را که در قدم 4 با انها روبرو شده بودم را با کسی در میان بگذارم. قرار است من سبکتر به مسیر ادامه دهم نه اینکه باری بر دوش خود همیشه داشته باشم که روز به روز مرا بیشتر از بین خواهد برد.
در قدم پنجم من از موردهای کوچک شروع به اقرار کردم و وقتی که در مورد ترسها و رنجشها و روابطم با راهنمایم صحبت میکردم از درون احساس خوبی پیدا میکردم و این احساس خوب و گوش کردن بدون قضاوت راهنای من باعث شد که تمایل من برای کارکرد صادقانه و شجاعانه قدم 5 بیشتر شود.
بعضی چیزها را در آن زمان از راهنمایم مخفی کردم ولی دیدم موارد مشابه آن چیزها به مرور بهبودی مرا به خطر انداخته است و تقریبا امروز همه احساسات خوب و بد خود را با راهنمایم در میان میگذارم...

به نظر من وقتی که یک معتاد با معتاد دیگر در حال صحبت کردن در مورد بهبودی است نفر سومی هم در بین آنها حضور دارد که آن خداوند است. به همین خاطر است که من وقتی با راهنمایم حرف میزنم انرژی خوبی پیدا میکنم

آقا احسان عالی بود لذت بردم امیدوارم بتونم
عمل کنم باز هم ممممنون آخه زبونم میگره

احسان جان مرسی از توضیحات کامل و زیبات
انصافا منم لذت بردم
منم اعتقاد دارم قدم 4 قدم درون بینی و خودشناسی و قدم 5 بعنوان مکمل قدم 4 ،قدم کشف کیفیت های ماست.
من بقدری از قدم 4 و 5 علی الخصوص قدم 4 لذت بردم که وقتی به پایان قدم 4 رسیدم(با وجود اینکه نزدیک 1 سال طول کشید)
ناراحت بودم و فکر میکنم تو قدم 4 تازه کمی فهمیدم که نمیفهمم و شخصیت کاذب درونی خودمو تا اندازه ای کشف کردم.

من تا زمانیکه خطاهای وجود خویش را ببینم و آنها انکار نکنم و اقرار کنم که چنین خطاهایی را انجام داده ام و یا چه ترسها و رنجشهایی از خودم و دیگران دارم میتوانم سبکتر در مسیر بهبودی قدم بردارم.

با انکار رنجشها و احساسات و ترسها و روابطی که در قدم 4 با آنها آشنا شدم نه تنها کمکی به خودم نکرده ام بلکه این احساسات بیدار شده باعث ناامیدی و بیشتر شدن ترسها و رنجشهای من میشود.بعد از آشنا شدن با قدم 4 من نیاز دارم تا این چیزهایی را که در قدم 4 با انها روبرو شده بودم را با کسی در میان بگذارم. قرار است من سبکتر به مسیر ادامه دهم نه اینکه باری بر دوش خود همیشه داشته باشم که روز به روز مرا بیشتر از بین خواهد برد.
در قدم پنجم من از موردهای کوچک شروع به اقرار کردم و وقتی که در مورد ترسها و رنجشها و روابطم با راهنمایم صحبت میکردم از درون احساس خوبی پیدا میکردم و این احساس خوب و گوش کردن بدون قضاوت راهنای من باعث شد که تمایل من برای کارکرد صادقانه و شجاعانه قدم 5 بیشتر شود.
بعضی چیزها را در آن زمان از راهنمایم مخفی کردم ولی دیدم موارد مشابه آن چیزها به مرور بهبودی مرا به خطر انداخته است و تقریبا امروز همه احساسات خوب و بد خود را با راهنمایم در میان میگذارم...

به نظر من وقتی که یک معتاد با معتاد دیگر در حال صحبت کردن در مورد بهبودی است نفر سومی هم در بین آنها حضور دارد که آن خداوند است. به همین خاطر است که من وقتی با راهنمایم حرف میزنم انرژی خوبی پیدا میکنم