دل روشنی دارم ای عشق
صدایم کن از هرکجا که میتوانی
صدایم کن از صدفهای سرشار باران
صدایم کن از گلوگاه سبز شکفتن
صدایم کن از خلوت خاطرات پرستو
بگو پشت پرواز مرغان عاشق چه رازیست؟
بگو با کدامین نفس مستوان با کبوتر سفر کرد
بگو با کدامین اوج میتوان تا شقایق خطر کرد
مرا میشناسی تو ای عشق
من از اشنایان احساس ابم
و همسایه ام مهربانیست
و طوفان یک گل مرا دگرگون کرد
پرم از پرستو ,صدای صنوبر
راستی سلام سپیدار

با خودت مهربان باشی.
یک لحظه را برای فکر کردن به خودت در نظر بگیری.
شاد و خوشحال باشی.
سه آرزو داشته باشی.
موقع کار و فعالیت متوجه خودت باشی.
به آینه نگاه کنی و ببینی که زیبا هستی.
قوی و محکم باشی.
روح روانت را پرورش دهی.
به دنبال وحی و الهام باشی.
به یک موزیک زیبا گوش کنی.
پری داستان ها را باور داشته باشی.
این واقعیت را درک کنی که بعضی مواقع رویا ها به واقعیت می پیوندند.
باور داشته باشی که فرشته ای داری که از تو محافظت می کند.
درخشش و گرمی نور خورشید را به صورت خود احساس کنی.
بخندی و درصدد خنداندن دیگران باشی.
همواره امیدوار باشی.
هر انچه را دوست داری با تمام وجودت دوستش داشته باشی.
و مهم تر از همه این که:به من قول بدهی ان طور باشی
که دوست داری من برای تو باشم

ما کارودکانوپیشه را سوخته ایم
شعروغزل ودوبیتی آموخته ایم
درعشق که اوجان ودل ودیده ماست
جان و دل و دیده هر سه را سوخته ایم

کجایی ساقیا امشب بیا و مست مستم کن
دریدم جامه تقوی بیا و می پرستم کن

مشب چه حالتیست به طرز نگاه تو
مثل همیشه نیست دو چشم سیاه تو


تردید كرده ای به گمانم به عشق من
اما دوباره بگذرم از اشتباه تو


دل را به رسم عشق به نام تو می زنم
وین شانه را كنم به خدا تكیه گاه تو


چتری ز جان خویش كشم بر سرت كه تا
باور كنی كه من شده ام جان پناه تو


در طعنه حسود نشانی ز خیر نیست
از من شنو سخن كه منم خیرخواه تو


آری منم كه حس حقیقی عشق را
تقدیم می كنم به دل بی گناه تو

دلت لبالب از حس حضور آشنایی ٌ
تو دیگر شرح سوختن دهی یا غزل وصال!
تو دیگر باران شوی یا لمعه های سوزان خورشید سیال!
تو دیگر هر چه باشی
در کنار آشنایت
در خانه ی دلت
تا همیشه تازه ای
و تنت
پر از عطر خوش بهارنارنج های نورسته می شود...

وقتی که تو نیستی
دنیا
چیزی کم دارد.....

من فکر می کنم در غیاب تو
همه ی خانه های جهان خالی ست،
همه ی پنجره ها بسته است،
اصلا کسی
حوصله آمدن به ایوان عصر جمعه را ندارد....

در مکتب ما شیوه پرهیز حرام است
آیین عبادت همه در شرب مدام است
برخیز که فریاد زنیم از سر مستی
آن جا که سخن از می و میخانه حرام است
ما در پی حقیم و به جز حق نشناسیم
سود و ضرر و مصلحت وقت کدام است
ما گنج شرف در طلب نام نبازیم
گر خلق همه در طلب شهرت و نام است
در شهر نشان از پی ما هیچ مپرسید
ما را به سر کوی خرابات مقام است
گر چشم خلایق همه در کار جهان است
در دیده ما هر دو جهان بر لب جام است
گو ماه فلک را که دگر نور نتابد
((در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است))