چگونه میتوانم اراده خداوند را در اعمال و کلماتی که به دیگران خطاب میکند مثل الکلی،معتاد بکار برم؟

نباید انها را در مورد رفتارهایشان قضاوت کنم،مثلا معتادم من نباید به او توهین کنم چون بنده بیمار خداست پس سعی میکنم مثبتهای او را ببینم،وقتی که من به بنده های بیمار خداوند ایراد میگیرم یا توهین میکنم به خدا که خالق انهاست اهانت کرده ام و به کار او ایراد گرفته ام باید دیدگاهم را نسبت به انها عوض کرده و خوبی هایشان را ببینم

با تمرکز به معجزاتی که خداوند پیشه رویه من قرار میده می توانم بفهمم که کار من قضاوت نیست
نیروی برترم من را با همه خوبی ها و بدی هام می پذیره اما باز هم به تمام نیازهایه من جواب می دهد
من کی هستم که بخواهم برایه بنده ی او خدایی کنم یا رویه اون انگشت بگزارم

من سعی میکنم که کننرلش نکنم ومورد قضاوت قرارش ندم سعی میکنم نکات مثبت اورا براش همیشه عمده کنم بهش عشق بدم
ومسئولیتهاش را بعهده نگیرم وهرگز دائما درکنارش تکرارنکنم که اون بیماری داره بلکه هنوزم همه لیست بزرگی از توانایی هست که
به واقع هم اینطور هست منظورم دریک کلام امید دادن به جای ناامیدکردن وسرزنش چون این بیماران بسیار احتیاج به عشق وتشویق دارند .