پدر منو ببخش ..تا از احساس گناه رها بشم ...
پدرم در خونه بستري بود .من و خواهرانم به نوبت و شيفت پرستارش بوديم . من هم بيشتر از سهم خودم كمك ميكردم ...يك روز عصر كه شيفتم تمام شده بود دست پدرمو گرفتم تا خداحافظي كنم .. آدم ملاحظه كاري بود نميدانم چي شد كه دستمو رها نكرد و گفت امشب پيش من بمون ....من همان لحظه به فكر انتقام افتادم و بهش گفتم اگر اين ازدواج را بمن تحميل نكرده بودي من مشكلي نداشتم و پيش تون ميموندم ...ولي در حال حاضر بچه هام تنها و همسرم هم بي مسئوليته . گفت كه من ديگه بايد برايت چيكار ميكردم ..گفتم شما اگر هيچ كاري برايم نميكرديد من حالا خوشبخت بودم ...اشكي در چشمان بي رمق اش جمع شد و گفت منو ببخش اگه در حقت كوتاهي كردم ..من دستش را به آرامي رها كردم و گفتم خدا حافظ ...

قطره اشکی شده ای
در گوشه چشمانم
زمانی بودی و
حالا نیستی

چون حباب برکه ای تو خالی ام
چون زمستان از پرستو خالی ام
چون خموشم من در این امواج غم
مثل برکه از پر قو خالی ام
روزها هم در عبور از کوچه ها
چون عبوری بی هیاهو خالی ام
مثل دیدار تو در خواب خوشی
از همه اوهام وجادو خالی ام
در گلستانی پر از احساس دل
همچو این گل های شب بو خالی ام
از سکوت سرد سلطان جهان
چون کبوتر در قفس تو خالی ام

پدر یعنی... شهامت
پدر یعنی... تحمل بار رنجها برای تو
و نبودنش چه سخت است
امیدوارم پدر اقا یوسف با رحمت الهی قرین شود (آمین)
صورت پرمهروگرم پدر
دستهای پینه بسته و خسته پدر را ببوسیم..
غرور را زیر پا بگذاریم و با صدای بلند بهش بگوییم دوستت دارم نه یک بار بلکه هزارن بار

***زمانی که هیچ چیز آنطور که باید باشد نیست برایت**امید** را آرزو مندم..

وقتي مي بينم دست پر هر پدر را بر سر كودكش من تا تنهايي خودم مي افتم ياد زماني كه مرا در اغوش مي كشيدي وبه درد دل من گوش مي سپردي تنهاي تو امروز تنهايي تنهاست وبه ياد تو قطرات اشك را مي فشاند تا دلش ارام گيرد
پدرم اي كه همه وجودم زتوست

مرا گر بال وپري بود زديدار توبود

روزي كه تورا ديدم همه پرسيدن من مسافرم ولي تو نگاهم كردي من از او متنفرم كه نگذاشت تو را سير نگاه كنم او حتي نذاشت براي بار اخر صورتت را ببوسم باز هم تو مرا به صبر دعوت كردي تو ئبه من ياددادي هر كه بدي كرد ببخشم ولي هنوز من او را نتونستم ببخشم كه چرا نگذاشت با تو خداحافظي كنم الان از اون موضوع سالها مي گذرد واو ديگر با من نيست ولي ااين وجود دلم پر از نفرت است مرا ببخش مرا ببخش فرزند خوبي نبودم تو مي گفتي من زينت بخش اسمت هستم اميدوارم همانگونه شوم وتورا از خود راضي كنم