مشاركت صادقانه در مورد رنجش

با سلام
منونم به خاطر ایجاد این موضوع جالب و مهم در تالار
با تشکر از دوستانی که تجربه خود را درمیان گذاشتند و اینها هم تجربه شخصی بنده می باشد.
قبل از هر چیز لازم میدونم بگم که رنجش گرفتن به هیچ وجه یک ضعف اخلاقی نیست و یک امر کاملا طبیعی می باشد اما موضوعی که باعث آزار شده و دردسر به وجود می آورد ماندگار شدن و نگذشتن از این رنجش هاست. در زندگی ما اتفاقاتی می افتد که ما را ناراحت و عصبانی میکند و این کاملا طبیعی است اما از انجا که ما بیماری داریم که مار با دیگران متفاوت میکند باعث میشود که ما آنها را در ذهنمان بزرگتر از انچه که هستند ببینیم. سالها آنها را با خود حمل کنیم. قدم مهم نگاه کردن به موضوعی که باعث رنجش شده است میباشد واینکه یکبار هم که شده داستان را به صورت واقعی برای یک نفر دیگر تعریف کنیم بدون هیچ کم و کاست و تحریفی. قدم بعدی پیدا کردن نقش خودمان میباشد . خوب شاید رنجش هایی وجود داشته باشند که ما اصلاً مقصر بنوده ایم و فکر کنیم که در این مورد حق داریم رنجش داشته باشیم. کاملا درست است ولی بزرگترین نقش ما اینست که این رنجش را سالها با خود حمل کرده و بی ملاحظگی کرده ایم.
تجربه من در مورد این گونه رنجش ها دعا کردن برای طرف مقابل است و سعی در بخشش او با این تفاوت که اینکار را نمیکنم تا خودم رها بشوم چون به نظرم اینگونه بخشیدن دوام چندانی ندارد. او را میبخشم تا بتوانم به او کمک کنم و اگر خدمتی از دستم بر می آید برایش انجام دهم. در این صورت است که رنجشم کاملا برطرف شده و قابل بازگشت نیست. ( بله این یکی ا بزرگ ترین پارادوکس های برنامه دوازده قدمی می باشد. در همه جای دنیا مردم برای کسانی که دوستشان دارند دعا می کنند ما اینجا برا کسانی دعا میکنیم که از آنها آسیب دیده و مورد آزار واقع شده ایم.

دوستان قشنگ نوشتن ولی ا من یک نکته اضافه کنم
شما فقط برای امروز زندگی کن دعای قدم11 یادت نره ما امروز باید درک کنیم تاروحمنون ارام بگیره
نقش با یک تراز دربیار اول اگر هم مقصر نبودی ببخش چون اگر نبخشی نقش حمل کننده داری وباعث خود ازاری خودت میشه البته من نمیدونم از خودت رنجش داری یا دیگران ولی ببخش

دوستان یکی دیگر از مواردی که باعث رنجش ما میشه وقتی است که ما پذیرشمون پایین میاد همین روزها برای خود من پیش اومدو
من بخاطر اینکه پذیرشش رانداشتم شدیدا دچاررنجش شدم که خیلی هم غیرمنطقی بود شخص بیمارم ایجاد تنش میکرد به دلیل ـ
اینکه می خواست از من امتیاز بگیرومنهم میخواستم براش مرز بذارم که خوب نتیجه اش معلومه بعد من اومدم رنجش گرفتم یک که
اون بیماره من چیزی که خودم از رنجش آموخته بودم ودر سایت گذاشته بودم فراموش کرده بودم یک که او بیماره چون رنجش داره ـ
پس رنجش هم ایجاد میکنه ومن باید درمقابل اون فقط پذیرشم را بالا ببرم وروی توقعاتم به عنوان مادر یا بهتربگویم وقتی پذیرش را
دارم که او یک بیماره پس توقع دراین مابین دیگه نقشی را بازی نمیکنه وباعث رنجشم نمیشه که از طریق این رنجش من عکس العملی
از خودم نشون بدم که خدای ناکرده باعث احساس گناه دربیمارم بشه که از این طریق من بجای اینکه تاثیز مطلوب ومثبت داشته
باشم خدای ناکرده باعث افزایش مصرف بیمارم بشم اگه درحال مصرفه ویااگر درحال بهبودیه باعث لغزش اوبشم .
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
زندگی این نیست که صبرکنیم تاطوفان تمام شود.
زندگی یعنی یاد بگیریم چطور درطوفان وباران برقصیم!

با کارکرد قدمها ..نواقص که مرا دچار رنجش میکند را میشناسم..و روی انها کار میکنم... نواقص مثل توقع طلبی .. حق به جانبی زیاده خواهی... درک نکردن طرف مقابل احساس قربانی شدن...ترحم ودل سوزی به حال خودم.... بخشش دعا کردن روزانه... مشورت...احساسم رو به مشارکت گذاشتن... جایی که منو دچار رنجش میکنه قرار نگیرم دوست داشتن خودم ودیگران... تمرین کردن اصل معنوی... (جایی که رنجش است خدا نیست یعنی زمانی که دچار رنجش میشوم نمیتوان حضور خداوند را درکنارم احساس کنم چون کسی که ازش رنجش دارم را قضاوت میکنم)

با شتکر از تمام کسانی که تجربه دادن
رنجش و کینه به نظر من یکی از مهمترین عامل
لغزش بوده و هر راهکاری میتواند ترتیب اثر برای جلو گیری از ان باشد
من چون تجربه شخصی داشتم که از رنجش به لغزش کشیده شدم
این سوالو طرح کردم تا تجربه شما ها به من و دوستان هم درد کمک کند
باتشکر از تجربیاتتان
باز هم ما را از تجربیات خوبتان بهرمند سازید