«تاسف به حال خود یکی از مخربترین نواقص است؛ همه انرژی مثبت ما را تخلیه خواهد کرد.»

کتاب پایه

v

در دوران اعتیاد فعال، بسیاری از ما از تاسف به حال خود به عنوان مکانیسم بقا استفاده میکردیم. باور نداشتیم که جایگزینی برای زندگی به همراه این بیماری وجود دارد—یا شاید نمیخواستیم باور کنیم. تا زمانی که میتوانستیم برای خود ابراز تأسف کنیم و فرد دیگری را در ایجاد مشکلات خود مقصر بدانیم، مجبور به قبول عواقب اعمال خود نبودیم؛ با اعتقاد به اینکه برای تغییر عاجز هستیم، مجبور نبودیم نیاز به تغییر را بپذیریم. استفاده از این «مکانیسم بقا» از ورود ما به بهبودی جلوگیری میکرد و روز به روز ما را به خودنابودی نزدیک میکرد. تاسف به حال خود، ابزار بیماری ماست؛ نباید از آن استفاده کنیم و در عوض نحوه استفاده از ابزار جدیدی را بیاموزیم که در برنامه NA آن را به دست میآوریم.

به این باور رسیدهایم که کمک مؤثر در دسترس ماست؛ وقتی این کمک را جستجو کنیم و آن را در برنامه NA پیدا کنیم، دلسوزی نسبت به خود با سپاسگزاری جایگزین میشود. ابزار بسیاری در اختیار ما قرار دارد: قدمهای دوازدهگانه، حمایت راهنما، انجمن متشکل از معتادان در حال بهبودی و مراقبت نیروی برتر. در دسترس بودن این ابزار مزید بر علت سپاسگزاری است. دیگر در انزوا و نومیدی زندگی نمیکنیم؛ برای هر چیزی که ممکن است با آن روبرو شویم، کمکهای معینی در اختیار ماست. مطمئنترین راه برای سپاسگزاری، بهرهگیری از کمکهای موجود در برنامه NA و تجربه پیشرفتهایی است که NA در زندگی ما به وجود میآورد.

v

فقط برای امروز: به خاطر امیدی که NA به من داده است، سپاسگزاری میکنم. بهبودی خود را پرورش میدهم، نه تاسف به حال خود را.

م زمانی را با بیتفاوتی به زندگی یا نداشتن چاره گذراندم
به ناتوانیهایی رسیدم که من را به فکر ترک انداخت
زمانی که ترک کردم تازه چشمم به زندگی و مشکلاتم باز شد و یا انهارا بهتر دیدم
حال که می خواهم به سمت بهبودی بروم احساس یاس و ناامیدی به سراغم میاید
و حالا مینشینم تاسف و قبطه میخورم
اما
انجمن 12 قدمی به من اموخته که من مسول بیماریم نبوده ام
بیماری این بلا هارو سرم اورده
حال باید چه کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
مسولیت بهبودی خودم را به عهده میگیرم
یعنی جای تاسف و...
به بهبودی و بهتر زندگی کردن میپردازم
به مرور اگر در راستای بهبودی کوشا باشم هم من و هم دیگران گذشته من را فراموش خواهدکرد

امروز با کارکر 12 قدم 12سنت12مفاهیم به این باور رسیدم که
باید به جنگ مشکلات بروم چون اگر تسلیم مشکلات ومسائل شوم انها مرا از پای در خواهند اورد
اگر اصول را رعایت کنم حتما موفق خواهم شد
تاسف یکی از نقص های من است که ریشه در ترس دارد ونمی گزارد راهم را ادامه دهم ودرهمان نقطه باقی می مانم