آگاهی از نقایص اخلاقی و خطاهای گذشته میتونه دو احساس رو در ما ایجاد کنه:
احساس افسوس و احساس ندامت
این دو احساس کاملا متضاد با هم و در مقابل هم هستند.
ندامت زمانی است که من با آگاهی از خطای خود برای اقدامات اصلاحی حرکت میکنم و در صدد تصحیح آنها برمیام و یا حداقل جلوی تکرار اشتباهات بزرگترو میگیرم ولی افسوس یعنی احساس تاسف و دلسوزی به حال خود که بازدارنده و نشانه سکون و توقف است و بقول روانشناسها یه مدل افسردگیه باید مراقب باشیم منفعل نشیم چون زمین گیر خواهیم شد.
اشتباهات گذشته را با وسواس نشخوار نکنیم و در غم اشتباهات گذشته زانوی غم بغل نکنیم.کسی که در گذشته سیر میکند عاجز نیست و مدام در این فکر است که میتوانسته پس چرا؟
حفظ رنجشها چه از خود چه از دیگران انرژی را تحلیل برده و بقولی : "کسی که رنجش رو در دل نگه میداره مثل کسی است که مخش رو مجانی به کسی که دوستش ندارد اجاره میده "

من خودم دارم سعی میکنم احساس ندامت به احساس گناه یا شرم تبدیل نشه و فقط در تلاشم اشتباهات قبلی را کمرنگتر و اگه تونستم تکرار نکنم.